ทำไมบางครั้งจ่ายเงินไปตั้งเยอะ แต่กลับควบคุมงานไม่ได้? |ความจริงของงานสร้างบ้าน (ตอนที่ 6)

เป็นคนจ่ายเงิน แต่ไม่ได้แปลว่าจะคุมงานได้เสมอ

เวลาสร้างบ้าน หลายคนเข้าใจว่าในเมื่อเราเป็นคนจ่ายเงิน เราก็น่าจะมีสิทธิ์มีเสียง มีอำนาจสั่งการได้เต็มที่

แต่ในโลกความเป็นจริง หลายครั้งมันกลับตรงกันข้ามเลยครับ เพราะยิ่งเราจ่ายเงินออกไปมากเท่าไหร่ เจ้าของบ้านหลายคนกลับรู้สึกว่า “ตัวเองกำลังตกเป็นตัวประกัน” ของโครงการตัวเอง

ภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ลองนึกภาพเหตุการณ์นี้นะครับ ถ้าวันนี้งานที่ออกมาเริ่มไม่ใช่แบบที่ตกลงกันไว้ งานชุ่ย หรือช่างเริ่มไม่เข้าหน้างาน แต่เงินก้อนใหญ่ได้ถูกจ่ายออกไปเรียบร้อยแล้ว

ในใจเราอาจจะอยากสั่งหยุดงาน หรืออยากจะเปลี่ยนเจ้าใหม่ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่พอมาเช็กสถานการณ์จริง เราจะพบว่ามันทำได้ยากมาก:

จากคนจ้าง กลายเป็นคนง้อ

นี่แหละคือจุดที่เจ็บปวดที่สุดครับ เพราะเมื่อความสมดุลของงวดเงินกับเนื้องานมันเสียไป จากที่เราควรจะเป็นคนคุมเกม เรากลับต้องกลายเป็นฝ่ายที่ต้องคอย “ง้อ” ผู้รับเหมา ทั้งที่เป็นเงินของเราเอง

ฝั่งผู้รับเหมาก็มีมุมของเขาเหมือนกัน

ในฝั่งผู้รับเหมาเองเขาก็มีมุมของเขา บางเจ้าก็กังวลว่าถ้าทำจนจบแล้วจะโดนลูกค้าตุกติกไม่จ่ายงวดสุดท้าย เลยพยายามดึงเงินมาไว้ในมือให้มากที่สุดเพื่อความปลอดภัย

กลายเป็นว่าความสัมพันธ์ในหน้างาน มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความไว้ใจ แต่เป็นการ “ชิงไหวชิงพริบเรื่องเงิน” ว่าใครจะถือไพ่เหนือกว่ากัน

สิ่งที่ต้องการจริง ๆ คือทางออก ไม่ใช่แค่คนจ่ายตังค์

คำถามที่น่าสนใจคือ มันจะเป็นไปได้ไหม ถ้าเรามีระบบที่ทำให้เจ้าของบ้านยังคงความสง่างามในการคุมงานได้จนจบ:

• เงินที่จ่ายไปสัมพันธ์กับงานที่เสร็จจริง ๆ
• มีสิทธิ์สั่งหยุดหรือสั่งแก้ได้ โดยไม่ต้องกลัวโดนทิ้งงาน
• มีตัวกลางหรือกติกาช่วย ไม่ต้องทะเลาะกับผู้รับเหมาโดยตรง
• ยังควบคุมบ้านตัวเองได้ แม้วันที่งานไม่เป็นไปตามแผน